I tregoni se keni pasur një ditë të vështirë, por ai thotë se dita e tij ka qenë edhe më e lodhshme. Përmendni një udhëtim, ndërsa ai ka qenë atje më herët. Flisni për punën, shëndetin apo dashurinë dhe menjëherë ka një histori, një këshillë ose një përgjigje të gatshme.
Pothuajse të gjithë njohim dikë që duket se e di gjithmonë më mirë se të tjerët. Çfarëdo teme që hapet, ai gjen mënyrën për ta kthyer bisedën te përvoja e tij. Nëse jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur. Nëse ndani një sukses, ai ka arritur diçka edhe më të madhe. Nëse keni një problem, ai e di menjëherë zgjidhjen, edhe pa ia kërkuar mendimin.
Një sjellje e tillë mund të bëhet lodhëse, sepse biseda nuk ndihet më si një shkëmbim i vërtetë. Në vend që t’ju dëgjojë dhe t’ju japë hapësirë të shpreheni, bashkëbiseduesi përdor historinë tuaj për të marrë vëmendjen për vete.
Në psikologji, kjo mund të përshkruhet si një prirje për ta orientuar komunikimin drejt vetes. Megjithatë, është e rëndësishme të theksohet se jo çdo person që flet shpesh për veten ka domosdoshmërisht një çrregullim të personalitetit.
Kur “edhe mua më ka ndodhur” nuk është shenjë afërsie
Është krejt normale që, kur dikush ndan një përvojë të vështirë ose të bukur, ne të kujtojmë diçka të ngjashme që na ka ndodhur. Shpesh, duke treguar shkurt përvojën tonë, duam të shprehim mirëkuptim dhe t’i themi tjetrit se nuk është vetëm.
Dallimi qëndron në atë që ndodh më pas.
Një person që dëshiron vërtet të lidhet me bashkëbiseduesin mund të thotë: “Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”. Ai e përmend përvojën e vet shkurt dhe më pas e rikthen vëmendjen te personi që po flet.