Kur prindërit flasin për një fëmijë “reaktiv”, zakonisht mendojnë për të bërtitura, të qara, përplasje dyersh apo shpërthime zemërimi. Por specialistët theksojnë se disa nga fëmijët më të mbingarkuar emocionalisht mund të mos bëjnë pothuajse asnjë zë.

Heshtja mund të shfaqet kur një prind pyet për një rezultat të dobët në shkollë dhe fëmija ul sytë, kur një adoleshent ndihet në siklet në një mbledhje familjare dhe ndalon së foluri, ose kur një fëmijë përballet me detyrat e shtëpisë, lë lapsin, mbyll kompjuterin dhe duket se refuzon të vazhdojë.

Sipas ekspertëve, në këto raste fëmija mund të jetë duke përjetuar ankth, frikë nga gabimet apo mendime të tepërta, edhe pse nga jashtë duket i qetë. Problemi lind kur të rriturit e interpretojnë këtë reagim si kokëfortësi, mungesë interesi apo dëshirë për t’u larguar prej tyre.

Reaktiviteti emocional mund të ketë disa forma. Disa fëmijë shpërthejnë dhe bëhen më të zhurmshëm apo më fizikë; të tjerë tërhiqen dhe ndalojnë së komunikuari; ndërsa disa “ngrijnë”, duke mbetur të heshtur dhe pa shprehje në fytyrë. Pikërisht këta të fundit mund të marrin më pak mbështetje, sepse të rriturit mund të mendojnë gabimisht se nuk ka asnjë problem.

Psikologët këshillojnë që prindërit të përpiqen të dallojnë emocionin që i paraprin sjelljes, në vend që të fokusohen vetëm te veprimi i fëmijës.

Për shembull, kur një fëmijë 7-vjeçar rri i heshtur përballë detyrave të shtëpisë, një prind nuk duhet t’i thotë: “Vetëm po rri aty, merr lapsin”. Një qasje më mbështetëse do të ishte: “Duket se kjo po të duket shumë e vështirë tani. Jam këtu për të të ndihmuar; mund të flasim ose të vizatojmë si po ndihesh.”

Një reagim i qetë dhe empatik mund ta ndihmojë fëmijën të ndihet i kuptuar, të ulë tensionin dhe të mësojë gradualisht të shprehë emocionet e tij.